હું જ મારો કુંભાર

આમ તો આરામ થી ધરતી પર જ હતી.

માટીમાં માટી બની ને રહેવા માં ખાસ કોઈ તકલીફ નહોતી.પણ..................................

ફરી કોઈ એક વાર મેં જોયુ કે ચાકડે ચઢવાનુ થયું .

મને થયું ચાલ ત્યારે ચાકડે ચઢવાનું જ છે તો ચાલ થોડું ઘુમી જ ન લઉં ? આમ પણ ગરબે ધુમું જ છુ ને?

હવે ચાકડે ચઢવાનુ જ છે તો ચાલ જીવ, આકાર ધડવાનુ મારા હાથે જ લઈ લઉ તો?

અને મેં ધુમતા ચાકડા ને ધુમવા દીધો .

અને મેં મારી જાત ને ઘડવાનું શરુ કરી જ દીધું.

મને ગમતો આકાર આપવા માંડી.એક મને ગમતો આકાર બની ગયો.

પછી તૈયાર આકાર ને નિભાડે ચઢવાનું હતું .

ચાલ ને મેં મારી જાતને નીભાડાને હવાલે કરી દીધી.

ને નિભાડે ચઢી જ ગઈ

.

નિભાડામાથી બહાર આવી

પછી ટકોરા બંધ તપાસવાનો વારો આવ્યો .

તો મેં કીધુ કે ધરતીની માટીમાંથી ખોદાઈ હુ......................

પગે થી ગુંદાઈ હું .........................................

.ચાકડે ચઢી હું .............................................

નિભાડે નખાઈ હું ........................................

તો ટકોરાબંધ તપાસાઈશ પણ જાતે જ ..........

એક વાર જાત ને ઘડતા આવડી જાય અને

જાત ને તપાસવા નુ શીખી જઈયે

પછી બીજાનાં હાથો થકી તપાસાવવાનુ કે સ્વીકારાવવાનું શા માટે સોપવું??????

કોઈ મને પોતાના હાથો થી ફંફોસે કે તપાસે એ મને મંજુર જ નથી.

અને શા માંટે મજૂર હોય ?

મારે કેટલીવારમાં કેવા બનવાનું છે ,

કોના જેવા બનવાનું છે

એની મને ખબર છે.

પછી દેર કેવી અને અંધેર પણ કેવું ?

******************************************************

હુ જ મારી કુંભાર
મારી જાત ને જાતે જ ઘડવાનુ નક્કી કર્યુ છે.
શું બંનવું ક્યારે બનવું એ નક્કી કરી લીધા પછી
રાહ કોની જોવાની

એવું લાગે કે સંજોગો અને વાતાવરણ અનુકુળ નથી
એવું લાગે કે આજુબાજુના લોકો અને મારા ગ્રહો
કે પછી આખી દુનિયા કહે એમ જ મારે કરવું રહ્યું.
પણ ક્યાં પણ વાવો પણ આંબો તો આંબો જ ઉગે ને ?
એક વાર નક્કી કરી લઈયે તો આપ ણે આપ ણી જીંદગી

આપણી જ રહે છે
જો લોકો ની વાત બહુ મન પર ન લઈયે.

અને
એક વાર નક્કી કરી લઈએ
તો આપણે નક્કી કર્યું હોય તો તેજ બનીયે .