કરમ કરે કાળીઓ અને ભોગવે ધોળીઓ એક હતો ઓઘડશંકર. એનું નામ શું હતું તે તમે જાણો , હું ના જાણું. ઓઘડશંકરને ટેવ એવી કે, કોઈ પણ, કંઈ પણ ભૂલ કરે, એટલે ઝટ લઈને બળતા અંગારા પટ દઈને હાથમાં લઈ લે. અથવા પટ દઈને માથે મૂકી દે. અથવા પટ દઈને હદયમાં મૂકી દે. લોકો અવાર નવાર ભૂલો કર્યા કરે. અરે અવાર નવાર તો શું, સવાર પડે ને ભૂલોની વણઝાર શરૂ થઈ જાય. એક ભૂલ , બીજી ભૂલ, ભૂલ પર ભૂલ. એક આવે ને ભૂલ કરે, બીજો આવે ને ભૂલ કરે, ત્રીજો આવે ને ભૂલ કરે અને પછી..ભૂલ પર ભૂલ .... ભૂલ થાય તો ઓઘડશંકર જરાય ચલાવી ન લે. “આમ થાય જ કેમ” , “આમ કરાય જ કેમ” “ આમ ન જ કરાય.” “ હું જરાય ચલાવી ન લઉં .” અને સાચે જ ઓઘડશંકર કોઈ પણ , કાંઈ પણ ભૂલ કરે કે તરત જ,જરાય વાર કર્યા વગર ઓઘડ તાત્કાલિક દંડ દઈ દે. રાધર , પોતે દંડ લઈ લે. ઓઘડશંકર કોઈ પણ ભૂલ જરાય ચલાવી ના લે. અને એક પણ ભૂલ બદલ તેણે સજા ન કરી હોય એવું બને જ નહીં ને. ઓઘડશંકર તરત જ અંગારા હાથ પર લઈ લે. અથવા અંગારા માથે મૂકી દે અને હ્દય માં પણ મૂકી દે. જેટલી મોટી ભૂલ , એટલા વધુ અંગારા. એટલું જ નહીં ઓઘડશંકરના ન્યાયાલય માં બધી જ સજા જનમટીપ ની જ હોય. નાની ભૂલ , મોટી ભૂલ, મારી ભૂલ, તમારી ભૂલ, ઓલાની ભૂલ, પેલાની ભૂલ, ગઈ કાલે કોઈએ કરેલી ભૂલ , કે આજે થએલી ભૂલ, આવતી કાલે થવાની ભૂલ, સદીઓ પહેલીની ભૂલ, કે સદીઓ બાદ થવાની ભૂલ, અહીંયા થએલી ભૂલ, તહીંયા થએલી ભૂલ, ઓઘડશંકર ભૂલો શોધી લેવામા એક્સપર્ટ ભલ ભલાની ભૂલો શોધી કાઢે. ઓઘડશંકર બધાનો રેકોર્ડ રાખે. અને દરેકે દરેક ભૂલો માટે આજીવન કેદ ની સજા ફરમાવે . પાછો કહેતો જાય. “ મૈ નહીં ભૂલુંગા” અને અંગારા હાથમાં લઈ લે. અંગારા માથે લઈ લે. અંગારા હૃદય માં રાખી દે . અંગારાથી હાથ દાઝે, અંગારાથી માથુ ભમી જાય . અંગારાથી હૃદય બળ્યા કરે. તે ગમે તે હોય , પણ ઓઘડશંકર ભૂલની સજા કરે, કરે ,અને કરે જ કરે. પછી ભલેને કરમ કરે કાળીઓ અને સજા ભોગવે ધોળીઓ. ભૂલ કરે એક અને એને સજા થાય કે નહીં પણ ઓઘડ પોતાને સજા કરે કરે અને કરે જ કરે. કોઈ કહે ,” ભાઈ આવી કઠોર સજા ન કર.” પણ ઓઘડ મોં ફૂલાવી ને કહે , ભૂલ ચલાવી ન જ લેવાય . ભૂલની સજા થવી જ જોઈએ. મેં ઓઘડશંકરને આજીવન સજા ભોગવતા જોયો છે. મને બહુ દુઃખ થયું. એક હતો બોઘડશંકર , તમે કદાચ તેને ઓળખતા હશો. તમે તેનું નામ કદાચ જાણતા હશો. એને એવી ટેવ કે , જેવી કોઈની ભૂલ થાય કે તરત જ તેને ક્ષમાના ડીલીટ બીનમાં નાખી દે. ક્ષમા ના ડીલીટ બીનમાં નાખેલી ઘણી બધી ભૂલો નેસ્તનાબૂદ થએલી મેં જોઈ. અને જે ભૂલો નષ્ટ ન પામે તો ?? બોઘડશંકર એ બાબતે બહુ સાવચેત છે. બોઘડશંકર પણ ભૂલો ચલાવી ના લે . કોઈ પણ ભૂલો હોય , ગઈકાલની ભૂલો, આજની ભૂલો કે આવતી કાલની ભૂલો. મારી ,તારી,ઓલાની ,પેલાની ભૂલો થાય તો ભૂલો પર ધ્યાન દે. ભૂલો જો પોતાની હોય તો બોઘડશંકર એ ભૂલ સુધારી દે. અથવા પોતાના વડે એ ભૂલ ફરી ન થાય એનું ધ્યાન રાખે. પણ જો ભૂલ બીજાની હોય તો બોઘડ શંકર તે ભૂલોને તરત જ માફ કરી દે. માફ કરે એટલે કંઈ બોઘડશંકર એ ભૂલોને માન્યતા, મંજૂરી, પસંદગી, સંમતિ કે બહાલી આપી ન દે. પણ એ ભૂલો દૂર થાય એ માટેના પ્રયત્ન માં મંડી પડે. અને આ ભૂલો ને લીધે પોતાને સજા ના થાય તેની ચોકસાઈ રાખે. પણ ભૂલે ચૂકે એ ભૂલ પોતાના ઘરમાં ન લાવે. ભૂલોને હાથમાં ,માથામાં કે હૃદયમાં ન જ રાખે. કહે છે ક્રોધ અને બળતા અંગારામાં ઝાઝો ફરક નહીં. કહે છે કે અંગારા મડદાને બાળે અને ક્રોધ જીવતાને બાળે. તો પછી કોઈએ કરેલી ભૂલ માટે અંગારા આપણે શા માટે લઈએ ? અને ખરૂં કહું તો ક્યારેક બોઘડશંકર ઓઘડશંકર કોણ છે તેની મને સમજ પડતી નથી. ક્યારેક બોઘડશંકર ઓઘડ બની જાય છે તો ક્યારેક થાકી હારીને ઓઘડ બોઘડ જેવુંકરવા જાય છે. મારું આમા કાંઈ ન મળે. પણ કરમ કરે કાળિયો અને સજા ભોગવે ધોળીઓ એ જોઈ ને મને બહુ દુઃખ થાય છે. પણ .ઓઘડશંકરને જઈને કોણ કહે, ‘ભઈ! કોઈની ભૂલની શિક્ષા તું શું કામ ભોગવે ભઈલા ?’ બોઘડશંકરની જેમ ભૂલને ક્ષમાના ડીલીટબીન માં પધરાવી દે. અનેકવાર ડાહ્યાઓ કહી કહી ને થાકી ગયા છે તે લો ફરી એક વાર મેં કહી દીધું. .

આજે હું જીવતી છું કે મરી ગઈ છું?

આજે હું જીવતી છું કે મરી ગઈ છું? અર્થાત હું હમણા છું કે નથી?? મારા મા-બાપ હવે આ દુનિયામાં વસતા નથી. એટલે એમને કઈ રીતે પૂછું? હું જીવતી છું , કે મરી ગઈ છું? હું છું, કે નથી?? પણ જ્યારે હવે પ્રશ્ન થયો જ છે તો ચાલ સંબંધોના ગુગલમાં સર્ચ કરી જ લઉં. ભાઈ , ભાભીને પૂંછું તો ઉત્તર મળે, આવા સવાલ કરાય ?? અરે આ મરવાની ને જીવવાની તે કાંઈ વાત થાય? લગ્નપહેલા સાથે જમતા હતા, સાથે રમતા હતા, સાથે નિશાળે જતા હતા એટલે તું નજર સામે હતી એટલે ખબર હતી કે તું જીવે છે, તું છે. આમ તો તને પરણાવી એટલે તું હવે અન્ય કુટુંબની જવાબદારી, વાર તહેવારે, રક્ષા બંધન અને ભાઈ બીજે , અમારા ઘરના સારે માઠે પ્રસંગે તું અગર અમને મળવા આવે ,અથવા વોટસ અપ પર તારું લાઈક નું પોસ્ટીંગ આવે, તો ખબર પડે કે કદાચ તું જીવતી જ હશે. બાકી આજે તું ક્યાં છે, શું કરે છે, તું શું અનુભવ કરી રહી છે ,તને કઈ વાતમાં મજા પડે છે, તને શું પીડા આપે છે , તારો વિકાસ થાય છે , કે તું ઘટી રહી છે ,તને શું ગમે છે, તને શું નથી ગમતું ,તને શું તકલીફ છે, તું શું વિચારે છે , તેની અમને શી ખબર ? અમને તારા વિશે આ બધી જાણ નથી , એટલે અમારા માટે તું અ- જાણી છે.અનજાન છે. અમે કઈ રીતે કહીએ કે આજે તું જીવતી છે કે નહીં, આજે તું છે કે નથી? ચાલો ભાઈ! ગુગલ સર્ચના આ પાના પર જોઈતી માહીતી નથી, તો ચલને બીજે સર્ચ કરું. મેં બહેનના વિચારોને ટકોરા માર્યા, બહેન બહેન!! મને કહેને કે હું જીવતી છું , કે મરી ગઈ છું? હું છું કે નથી?? બહેને કહ્યું ,મારા લગ્ન પહેલા હું રોજ તારા ચોટલા વાળતી હતી, તને જોતી હતી,તું ખુશ થઈને દોડમ્ દોડી કરી મૂકે તે જોતી હતી, તું રીસાઈ ને ખૂણામાં બેસી જાય તો મને ખબર પડી જતી હતી.એટલે ગઈ કાલે તું જીવતી હતી તેની મને જાણ છે ,પણ હવે તો હું મારા સંસારમાં રમમાણ છું, અને તું તારા ઘરે . મને શી રીતે ખબર પડે કે આજે તું ક્યાં છે, શું કરે છે, તું શું અનુભવ કરી રહી છે ,તને શેની મજા પડે છે, તને શું પીડા આપે છે , તારો વિકાસ થાય છે કે તું ઘટી રહી છે ,તને શું ગમે છે, તને શું નથી ગમતું ,તને શું તકલીફ છે, તું શું વિચારે છે , તેની મને શી ખબર ? મને તારા વિશે આ બધી જાણ નથી , એટલે મારા માટે તું અ- જાણી છે.અનજાન છે. હું કઈ રીતે કહું કે આજે તું જીવતી છે કે નહીં, આજે તું છે કે નથી? ચાલો ભાઈ! ગુગલ સર્ચના આ પાના પર પણ જોઈતી માહીતી નથી, તો ચલને બીજે સર્ચ કરું. ચલ પતિને પુછું. હું જીવતી છું કે મરી ગઈ છું? હું છું કે નથી?? આવા સવાલ કરાય ?? અરે આ મરવાની ને જીવવાની તે કાંઈ વાત થાય? પતિ કહે , પહેલા તું મારા માટે રસોઈ કરતી હતી, ઘર સાફ કરતી હતી,કામે જાઉં ત્યારે હાથમાં ચાવી, રૂમાલ, મારો મોબાઈલ અને મારું પાકીટ આપતી હતી, ત્યારે તું હતી એવો આછો આછો અહેસાસ થયાનું યાદ છે. હું હજીએ મારા પોતાના કામમાં બીઝી છું . મારા કામ કાજ અંગે મારે પેપર વાંચવાનું હોય. મારા કામ કાજ અંગે મારે ન્યુઝ જોવાના હોય. મારા પોતાના કામ કાજ અંગે મારે કામે જવાનું હોય. ગવર્મેંટના કાયદા જાણવાના હોય , “ મોટા લોકોને સલામી આપવાની ,ને નાનાને લાત મારવાની”હોય. પેપેર માં ન્યુઝમાં, કામ કાજમાં ગવર્મેટના કાયદાઓમાં તારા વિષે કંઈ જાણકારી નથી . મને શી રીતે ખબર પડે કે આજે તું ક્યાં છે, શું કરે છે, તું શું અનુભવ કરી રહી છે ,તને શેની મજા પડે છે, તને શું પીડા આપે છે , તારો વિકાસ થાય છે કે તું ઘટી રહી છે ,તને શું ગમે છે, તને શું નથી ગમતું ,તને શું તકલીફ છે, તું શું વિચારે છે , તેની મને શી ખબર ?મને તારા વિશે આ બધી જાણ નથી , એટલે મારા માટે તું અ- જાણી છે. એટલે તું અનજાન છે. હું કઈ રીતે કહું કે આજે તું જીવતી છે કે નહીં, આજે તું છે કે નથી? ચાલો ભાઈ , ગુગલ સર્ચના આ પાના પર પણ જોઈતી માહીતી નથી, તો ચલને બીજે સર્ચ કરું. એટલે ગઈ દિકરા પાસે. દિકરો કહે મા તું આમ તો તું બહુ સ્પેશીઅલ છે, ગઈ કાલે તું મને ભાવતું ખાવાનું બનાવતી હતી, મારું દફ્તર તૈયાર કરતી હતી ,તારા કામમાં મારી વાતો સાંભળતી જ નહોતી ત્યારે મને રીસ ચડતી હતી. એટલે ગઈ કાલે તું હતી ખરી . પણ આજે મારે હજી નવા નવા ખેડાણો ખેડવાના છે , હું એ અંગે માહિતી ભેગી કરી રહ્યો છું , મારા બાળકોને કઈ સ્કુલમાં મુકવા તેની ફિકરમાં છું, મારી પત્નીની બધી ફરમાઈશ પૂરી કરતા કરતા કંઈ કેટલી મૂસીબતો પડે છે, વળી બહારનું જગત તો બસ ડીમાંડ કર્યા કરે છે. મારા પોતાના બધા શોખ તો નેવે મૂકી દીધા છે. મારું ક્રીકેટનું બેટ, મારું વાયોલીન, મારા ચિત્રો અને રંગપેટી ક્યાંપડ્યા છે તેનું ઓસાણ પણ નથી. મને શી રીતે ખબર પડે કે આજે તું ક્યાં છે, શું કરે છે, તું શું અનુભવ કરી રહી છે ,તને શેની મજા પડે છે, તને શું પીડા આપે છે , તારો વિકાસ થાય છે કે તું ઘટી રહી છે ,તને શું ગમે છે, તને શું નથી ગમતું ,તને શું તકલીફ છે, તું શું વિચારે છે , તેની મને શી ખબર ?મને તારા વિશે આ બધી જાણ નથી , એટલે મારા માટે તું અ- જાણી છે, એટલે તું અનજાન છે. હું કઈ રીતે કહી શકું કે , આજે તું જીવતી છે કે નહીં??? આજે તું છે કે નથી? ચાલો ભાઈ ! આ ગુગલ સર્ચના આ પાના પર પણ જોઈતી માહીતી નથી, તો ચલને બીજે સર્ચ કરું. હવે કોને પૂછું? દિકરી તો સાસરે ગઈ છે. સાસરામાં કંઈ કેટલા કામો હોય. કંઈ કેટલી જવાબદારી હોય . દિકરીને ત્યાં ક્યાં ટ્ક ટક ટકોરા મારી ક્ટ કટ કરું? પણ ચાલ હવે ગુગલમાં પાનું ખૂલી જ ગયું છે તો પૂછી જ નાખું. બેટા હું જીવતી છું કે મરી ગઈ છું? હું છું કે નથી?? દિકરી કહે, આવા સવાલ કરાય ?? અરે આ મરવાની ને જીવવાની તે કાંઈ વાત થાય? લગ્ન પહેલા તું મને ખૂબ વઢતી હતી, આમ કરાય , આમ ન કરાય એવા રુલ બનાવતી હતી, મને ભાવતું , ના ભાવતું ખાવાનું બનાવતી હતી , મને સ્કુલે તેડવા મૂકવા આવતી હતી,મને ઊઠાડતી હતી અને મને પરાણે સુવડાવી દેતી હતી. એટલે ત્યારે તું જીવતી હતી ખરી. પણ આજે હું તારાથી દૂર મારા ઘરે છું. ઘરના કામ કાજ કરૂં ત્યારે તને યાદ કરૂં,રસોઈબનાવું ત્યારે ગઈકાલે તું વઢેલી તે યાદ આવે, ઘરના કામકાજ કરતા કે મારા ઓફિસમાં ક્યારેક અલપ ઝલપ ગઈ કાલે કહેલી તારી ઘણી વાતો યાદ આવે ખરી .એટલે ગઈ કાલે તું હતી ખરી . એટલેકે ખરેખર હતી. પણ મને શી રીતે ખબર પડે કે આજે તું ક્યાં છે, તું શું કરે છે, તું શું અનુભવ કરી રહી છે ,તને શેની મજા પડે છે, તને શું પીડા આપે છે , તારો વિકાસ થાય છે, કે તું ઘટી રહી છે ,તને શું ગમે છે, તને શું નથી ગમતું ,તને શું તકલીફ છે, તું શું વિચારે છે , તેની મને શી ખબર ?મને તારા વિશે આ બધી જાણ નથી , એટલે મારા માટે તું અ- જાણી છે. એટલે તું અનજાન છે. હું કઈ રીતે કહી શકું કે આજે તું જીવતી છે કે નહીં??? , આજે તું છે કે નથી? ચાલો ભાઈ ગુગલ સર્ચના આ પાના પર પણ જોઈતી માહીતી નથી, તો ચલને બીજે સર્ચ કરું. હવે કોને પૂછું? હવે કોને પૂછું? હવે કોને પૂછું? યાર ! જવાદે ! આ સર્ચ સાવ નિરર્થક છે. મેં “હું”નું પાનુ ખોલ્યું . મેં મને જ પૂછ્યું હું જીવતી છું કે મરી ગઈ છું? હું છું કે નથી?? મેં તરત જ જવાબ આપ્યો, અરે!! આ શું સવાલ કરી નાખ્યો?? અરે તું જીવે જ છે. તું જીવતી હતી , જીવે છે , અને જીવતી રહેશે. તું હતી, તું છે અને રહેશે. એમા પૂછવાનું જ શું? ગઈ કાલે , આજે કે આવતી કાલે તું ક્યાં છે, શું કરે છે, તું શું અનુભવ કરી રહી છે ,તને શેની મજા પડે છે, તને શું પીડા આપે છે , તારો વિકાસ થાય છે કે તું ઘટી રહી છે ,તને શું ગમે છે, તને શું નથી ગમતું ,તને શું તકલીફ છે, તું શું વિચારે છે , તે બધાની ખબર “હું “ રાખું જ છું. તારા વિશે આ બધી જાણ મને છે જ છે. એટલે મારા માટે તું અ- જાણી નથી .મારા માટે તું જરાય અનજાન નથી. તું પ્રેમ કરે છે, સુર્ય પ્રકાશ જોઈ તું ખીલી ઊઠે છે, ચંદ્ર અને તારા જોઈ તું હરખાઈ જાય છે. ફુલોની સુંદરતા તું માણી શકે છે. ક્યાંક પડેલો કચરો તું ઊઠાવી લે છે, તું બાળકોને જોઈ ખીલ ખીલ હસી પડે છે. તું વરસતા વરસાદમાં ભીંજાઈ જાય છે. તું સમુદ્રના મોજા જોઈ ઊલ્લાસે ચઢે છે. માનવ મહેરામણ જોઈને તને બધા વિશે કુતુહલ જાગે છે. તું બીજાના સુખે સુખી થઈ જાય છે. અને બીજાના દુઃખે દુઃખી દુઃખી થઈ જાય છે. તું હસી પડે છે, તું રડવા માંડે છે. તને ઘડનાર અંગે તું શ્રદ્ધા ધરાવે છે. તું તને ઘડનાર પ્રત્યે કૃતાર્થ છે . મને ખાતરી છે કે તું જીવે છે, તું મરી નથી ગઈ.

creativity

તમે આપેલા શુન્ય

તમારા શુન્યો.

તમે મને શુન્ય ગણી.
આમતો ગણતરીમાં હું કાચી છું.
પણ શુન્ય અને ન શુન્ય વચ્ચેનો ભેદ જાણી શકું એટલું તો મારા ગણિતજ્ઞ ગુરૂઓએ
શીખવ્યું જ છે.

અને એટલી તો મને ખબર હતી જ કે હું ધારૂં તો ય શુન્ય બની ન શકું એટલી પેરવી તો મારા સર્જનહારે રાખી જ રાખી છે.
એટલે તમને આદર આપવા પણ હું શુન્ય બની તો ન શકું.

માટે તેણે મારા જીવનનો જે અંક માંડયો છે. તેને તમે આંકેલા શુન્યની આગળ મૂકી દઉં છું.
તમારૂં ય માન રહે અને મને ઘડનારાનું ય માન રહે.
માટે જ પહેલાની જેમ તમે મૂકેલા શુન્યથી મનમાં ઓછું લાવતી નથી. તમ તમારે મારી કિંમત શુન્ય આંક્યા કરો.
જેટલા મિંડા ઉમેરવા હોય એટલા ખૂશીથી ઉમેરે જાઓ.
તમારા મિંડાથી મૂલ્ય વધ્યા કરે તેમાં મારૂં કંઈ ન મળે.

મારું કામ ક્યારે કરું ?

મારું કામ કયારે કરું?


સરસ મઝાની સવાર ઊગી.
પિતાને મેં પૂછ્યું, ‘મારે શું કરવાનું આજે?’
પિતા કહે , ‘લે આ કામ તો હું જ કરીશ.
પણ લે
આ મારું કામ આજે તારું.
જા – જઈને કામ કર.’
હું તો કામને સાચવીને હૃદયમાં વીંટીને નીકળી.

સહુથી પહેલા મળ્યા તેનું નામ મમ્મી પપ્પા. એ કહે, ‘આમ કર. – તેમ કર’
મેં એ કામો કરી તો નાખ્યા
અને પછી
– મેં કહ્યું, ‘મારું કામ ક્યારે કરું?’

પણ મારું કામ તો મેં સાચવી, સંભાળીને હૃદયમાં વીંટીને મૂકયું હતું.
મમ્મી પપ્પા નામની વ્યક્તિઓએ કહેલા
એ કામ કરતા કરતા ઓર કોઈ મને મળ્યું.
એમનું નામ પતિ અને એનું કુટુંબ.

એ લોકો કહે ,’આમ કરને તેમ કર’
મેં એ કામો કરી તો નાખ્યા
અને પછી
મેં પૂછ્યું, ‘મારું કામ ક્યારે કરું?’
પણ મારું કામ તો મેં સાચવી સંભાળીને હૃદયમાં વીંટીને મૂક્યું હતું.

પતિનાં અને એના કુટુંબના કામ કરતા કરતા કરતા
પછી કોઈ એક વાર બીજી બે વ્યક્તિ મળી નામ એનું દિકરો ,દિકરી.

એ લોકો કહે, ‘આમ કર. ને તેમ કર’
મેં એ કામો કરી તો નાખ્યા
અને પછી
મેં પૂછ્યું ‘મારું કામ ક્યારે કરું?’

પછી ----- પછી ----- પછી------
ઘણા બધા, ઘણી બધી વાર મળ્યા.
બધા કહે, ‘આમ કર. તેમ કર.’
મેં પુછ્યું, ‘મારું કામ ક્યારે કરું?’
પણ મને કોણ કહે, ‘લે તને પિતાએ આપ્યું છે.
તેં સાચવી સંભાળીને હૃદયમાં વીંટીને રાખ્યું છે એ કામ તું કર?’
લો મેં આ કહી દીધું.
‘આમ કર. તેમ કર.’
પણ હૃદયમાં વીંટીને લાવી છે.
એ કામ પહેલા માં પહેલું કર.


પછી પિતાએ આપેલું, સાચવી સંભાળીને હૃદયમાં વીંટી રાખેલું કામ
ખોલીને જોયું તો બધાજ કામ થઈ ગએલા હતા.

સુખી થાઓ અને જાડા થાઓ અને જાડા થાઓ અને સુખી થાઓ

આપણા હ્યાંલા પાહલ્યાત કા ?
ઊંચી સડપાતળ બાંધા ગૌરવર્ણ કે શ્યામવર્ણ.
તે બધુ તો ઠીક,
પણ એક વાતનું બહું કુતુહલ થાય.
તે સડપાતળ બાંધા !
તે હેં આ માત્ર સડપાતળ બાંધાવાળાઓ જ કેમ ગુમાઈ જતા હશે?
શું એ ચોર (અપહરણ કરનાર માણસ ચોરી જ જાયને ? )એમ સમજતો હશે કે આવા સડપાતળ બાંધા વાળા ને ઉંચકી જવું સહેલું હશે. ?
જાડીયાઓને ઉંચકી જવાનું આળસ આવતું હશે ?
કે પછી આ સડપાતળ બાંધા વાળા ઓછું જમશે. ?એવી શ્રધ્ધા હશે.
પણ એવું એ લોકોએ ન કરવું જોઈએ.
બધા જાડીયાઓ કાંઈ વધુ ખાતા નથી.
અને બધા સડપાતળ બાંધાના માણસો બધા જ કંઈ ઓછું જમતા નથી
(અમે રોટલી વણનાર છીએ. એટલે આ બાબતમાં અમારો મત Experts’s opinion જેટલો માન્ય ગણાવો જોઈએ)
અને કદાચ જાડીયાઓ વધારે ખાય.
તો પણ ભલે થોડો દયાભાવ ભલે ઓછો રાખી સડપાતળ બાંધાવાળાને આપો છો એટલી જ રોટલીઓ જાડા લોકોને આપો.
આમ પણ ઓછી રોટલી ખાશે અને થોડા સુકાઈ જશે તો થોડું પુન્ણ લાગશે.
એક કિલો વજન ઘટાડવાનાં એ જાડીયાને કમસે કમ 1000 રૂ આપવા પડતે તે તો એણે નહીં આપવા પડે !!ખરે ખર તો જાડા લોકો ને લઈ જતી વખતે 1000રૂ જોઈએ તો વધારે માંગી લેવાનાં પણ જાડા લોકોનું અપહરણ પણ થવું જ જોઈએ.
જાડા લોકોએ મોર્ચો લઈ જવો જોઈએ.
અમને પણ ચોરી જાવ.
ભલા કેળા, કેરી લેતી વખતે આપણે મોટું મજાનું ફળ લઈએ
અને માણસને લઈ જતી વખતે મોટા જાડા માણસોની કિંમત ઓછી આંકો તે કેમ ચાલે?.

વળી જેનો બાંધોજ સડપાતળ હોય એને પોતાને જ ખાવાનું મળે છે કે નહીં કે પછી એને પોતાનેજ ખાવાના પણ વાંધા હોઈ શકે તો પછી અપહરણ કરનારને એ કે એનાં ઘરવાળાં પૈસા ખવડાવશે કે કેમ એનીશું ખાત્રી !. જાડા પાડા ભરાવદાર માણસનું અપહરણ કરો તો તમે વટ મારી શકો અમે આટલા મોટાને ઉઠાવી લાવ્યા અને એને ઘરેથી અપહરણના બદલામાં પૂરતા પૈસા ન મળવાનું રિસ્ક પણ ઓછું.ખાતે પીતે સુખી ઘર ના લોકો ને ત્યાંથી તમારું પેટિયું ભરાય એટલું મળીજ રહેશે.
માટે હે અપહરણ કરનારાઓ અપહરણ કરો તો જાડીયાપાડિયાનું જ કરજો . સડપાતળ બાંધા વાળાને એમને ઘરે જરા તાજા માજા થવા દેજો.પછી એક વાર જરા શરીર ભરાય પછી અપહરણ કરવાની જરા મજા આવે.લુખડા સુખડા લોકો ને સાઈકલ કે રિક્ષામાં કે મારૂતી વાનમાં લઈ જાઓઅ તો શું રૂવાબ પડે ! એકાદી ટાટા સુમો કે પછી મર્સીડીઝ લોરી માં અપહરણ કરો તો વટ પડી જાય.

અરે આ ડોકટરોએ પણ દાટ વાળ્યો છે બધો . કોલેસ્ટરોલ વધે.
હાર્ટ ડિસીઝ થાય વગેરે વગેરે . પણ ભલા એમાં બીજાનું શું જાય ?
જે કોઈ તકલીફ છે તે અમને જાડીયાઓને થાય છે તમારા - - -નું શું ગયું ?

સ્ફુલની મારી એક બહેનપણી ઘીવાળા સરની દિકરી..
બહુ જાડી હતી.
(ત્યારે હું સડપાતળ બાંધાની)
અને અમે એને જાડી જાડી કહી ચીડવીએ
તો ઝટ લઈને બાંય ચડાવી ને કહે ,’કે તારા બાપના રોટલા ખાધાછે ?
તારામાં હોય તાકાત તો તું જાડી થા ને.?’
અને મને લાગે છે કે એ કરૂણામયી મૈયાના આવા વારં વાર આશીષ વચનથી હું પણ ગોળમટોળ થઈ ગઈ.

પણ તે હેં ! કોઈ જાડા થાય. એમાં બીજાનું શુંજાય ?
જાડાને કપડું વધુ જોઈએ .
એટલે
ધીરૂભાઈ અંબાણીને મફતલાલને ફાયદો,
કપડા વઘુ જલ્દી ફાટે.
માટે દરજીને ફાયદો.
જાડા માણસને ખુરશી,ખાટલા ‘સરખા’ જોઈએ.એટલે સુથારનેય ફાયદો.
અને કદાચ વધુ માંદા પડતા હોય તો ડોકટરનેય ફાયદો .
પછી ભલા આ પાતળા થાઓ, પાતળાથાઓની શું રામાયણ. ?
હવે તમે જ કહો,
એક રૂમમાં કોઈ પ્રસંગે 30-40 બૈરાઓ ભેગા થયા હોય.
એમાં બધી સડપાતળ બાંધાવાળી સ્ત્રીઓમાં પેલી ‘ભારે’ શરીરવાળી સ્ત્રી કેવી ભરેલી ભરેલીને જુદી લાગે. ?
બહારથી બોલાવવી હોય તો કહી દેવાય.
પેલી જરા ભારે શરીરવાળા બેનને બોલાવજો અને એ બેન ઊભા થાય કે બધા ઝટ આઘાપાછા થઈ જગ્યા કરી આપે.

આ ભારે શરીરવાળા બેન. એ જાણે એડવરટાઈઝમેન્ટ છે.
ટીંગ ટોંગ ! અમે બહું સમૃધ્ધ છીએ. અમારે ઘેરે દુધ - ઘીની નદીઓ છે.
અમારું ઘર કેક,ચોકલેટનો પ્રદેશ છે.
બાઈબલમાં Promise land નું જે વર્ણન કર્યુ હતું.
એવા સમૃધ્ધિના પ્રદેશમાં અમે રહીએ છીએ.
અમારે ઘેરે કામ કરનાર નોકરચાકર છે.
[ કહેવાય છે કે જાપાન માં સુખી ઘરની સ્ત્રીઓ નખ લાંબા રાખતી એમ
જણાવવા કે અમારે ઘરકામ કરવું પડતું નથી ]
અમારી ઘરે કામ કરનાર નોકર ચાકર છે.
તેમ જાડી સ્ત્રી અને જાડા પુરૂષો સમૃધ્ધિનું પ્રતિક છે. સુખની એંધાણી છે.
સંતોષનો ઓડકાર છે.
ભલા પછી શા માટે ચોર એમને ચોરતા નથી ?

આ દુ:ખ દર્દથી ભરેલા સંસારમાં કવિઓના દર્દ ભર્યા કાવ્યો સાંભળી કેટલીએ સ્ત્રીઓને રડી રડીને શરદી થઈ જાય છે.
હાસ્ય, આનંદ કેટલું મહામુલૂં છે?
જાડીયાઓની ચાલ, હાલ અને છાલ માં(એડમે પહેરેલી છાલ એટલે કપડાં) બધામાં હાસ્યરસ સૂક્ષ્મરૂપે કે વિશાળરૂપે રહેલો છે.
અભિનવ ગુપ્તે એ સદીઓ પહેલાં રસ ક્યાં રહે લો છે તેના પર સંશોધન કર્યું હતું.
એ સંશોધનમાં જો જાડીયાઓને જોયા હોત તો હાસ્યરસ કયાં પ્રગટ થાય છે.
એ અંગે તેને શંકા ન રહેત.
જાડીયાઓ બોલતાં હોય, ચાલતાં હોય, હસતાં હોય,લપસતાં હોય ,પડતાં હોય , ઉભા થતા હોય, બેસતા હોય અરે ઉંઘવા જેવી નિષ્ક્રિય લાગતી ક્રિયા કરતા હોય તોય હાસ્યરસ વિભાવ બનીને સ્ફુર્યા કરતો હોય છે. જાડીયાઓ રડે તોય હસવું આવે. ગંભીર બેઠા હોય તોય હસવું આવે.
ચાર્લી ચેપલીનને એના genius અભિનય થી જે સાધ્ય છે, તે જાડીયાઓને સહજ સાધ્ય છે.
સડપાતળ બાંધાવાળી મા કેવી લાગે ?
જસોદા મૈયા, સડપાતળ બાંધાની કલ્પી શકો ?
‘સ્નેહ’ ભારોભાર ભરેલી, મશરૂની તળાઈઓ જેવા ખોળાવાળી અને છોકરાને ભૂલે ચૂકે મારે તો તેના હાડકા વાગે નહીં એવી જસોદામૈયા જોઈને જ કૃષ્ણ સડપાતળ બાંધાવાળી દેવકીને છોડીને જેલમાંથી નાઠા હશે.
Imagine જાડી મજાની સ્ત્રી જતી હોય અને આજુબાજુ બે, પાંચ બાળકો દોડાદોડી કરતા હોય એ કેટલું રમ્ય લાગે? લાગે કે આ બધાને સાચવી શકશે. સડપાતળ બાંધાની સ્ત્રીની આસપાસ ચાર પાંચ છોકરાં હોય તો બાળકોની જ નહીં પણ સ્ત્રીની પણ દયા આવે કે આ સ્ત્રી નું શું થશે?
સડપાતળ બાંધાની સ્ત્રી જોઈને જ કડક શિસ્તવાળી, કડક મીજાસની હશે એમ મનમાં ડર લાગે. અને જેનો હાથ જ લાકડી જેવો હોય તેવી મા હોય કે જમાદાર સાથે હોય તો શું ફરક પડે?
જાડી સ્ત્રીઓ ઝટ ચીડાય નહીં.
ચીડાયને તો મારવા દોડે નહીં.
દોડે તો એ બાળકને પહોંચે નહીં. પછી કેવી ફીકર ?
માટે જ કહું છું.
જાડાથાઓ અને સુખી થાઓ.સુખી થાઓ અને જાડા થાઓ.
જગતના દુ:ખોના તારણહાર હવે જો વિષ્ણું પાછો અવતાર લેશે તો જાડી સ્ત્રી તરીકે જ અવતરશે.
આમ પણ એનો એક પણ અવતાર સ્ત્રી રૂપે થયો નથી.આટ આટલા અવતારથી જે કંઈ ન સર્યું તો કદાચને આ છેલ્લે છેલ્લે પોતાની ભૂલો સુધારવા વિષ્ણુ સ્ત્રી સ્વરૂપે અને એ પણ ખાધે પીધે સુખી સ્ત્રી જેવા દેખાતા કલ્કિ માં જન્મ લઈ શકે.
કલ્કિ અવતરશે તો.માટે જ કહું છું,
“ કે કોણ જાણે ક્યારે વિષ્ણુ – કલ્કિ -જાડી સ્ત્રીના રૂપમાં તમને ભટકાયતો ?
(દુર રહીને જ પ્રણામ કરજો)”
ભગવાનના નવ અવતારમાં ભગવાને નવરસ પ્રગટ કર્યા.
હવે અંતિમરસ હાસ્યરસ માટે કલ્કિ અવતાર. જય કલ્કિ, જય કલ્કિ . જાડી સ્ત્રીઓને !!! અને કદાચ જાડા પુરૂષોને પણ નમસ્કાર.
[ જાડાપણું એટલે શાંતિનું પ્રતિક !
હિટલર, મુસોલીની, એલેકઝાંડર, અર્જુન કે (ભીમ ને બાદ કરતા) કોઈ લડવૈયો જાડો સાંભળ્યો છે ?
આ સડપાતળ બાંધાવાળાને જ લડવાનું, યુધ્ધે ચડવાનું, ભાગદોડી કરવાનું ગમે અને પોસાય.
જાડીયાઓ ન દોડે, ન દોડાવે, ન ખળભળાટ કરે ન કરાવે. બેઠા તો બેઠા, શાંત, સ્થિર,બહું હાલવું તેમને ગમે પણ નહીં અને પોસાય પણ નહીં.

આ અસાર સંસારમાં ‘ પેલો જાડીયો જો’ એમ કહીને હસનારા અને હસાવનારા સુખી થાઓ.
વધુ જાડીયાઓ થાઓ. વધુ સુખીને સમૃધ્ધ થાઓ.
દુકાળના પ્રતિક તરીકે હાડપિંજર અને સુકાળના પ્રતિક તરીકે જાડીયાઓ.

લગ્નના બારણે જાડીયાઓને જ સ્વાગત કરવા ઊભા (sorry) બેસાડવા જોઈએ.
અંદર દાખલ થનારા હસીને દાખલ થાય. સમૃધ્ધિમાં પ્રતિકરૂપ નારીયેળી અને પાન
તેમ આ જાડીયાઓના ગાન માન અને શાન સહુએ વધાવનાર તરીકે સ્વીકારવા એવી નમ્ર અરજી આ લેખ દ્વારા કરૂં છું. અને જેનું અપહરણ હજી થયું નથી એવા સડપાતળ લોકોને આવ્હાઅન આપું છું. અષ્ટ પૂત્રા ભવનો આશિષ જૂનો થઈ ગયો.
માટે પુષ્ટ થાઓ અને સુખી થાઓ અને બીજાઓને પણ સુખી બનાવો.

એકલા ચોલો

એકલા ચોલો
તારી કોઈ ડાક સૂણી કો ના આવે તો એકલા ચોલો.
પ્રેમથી ગાતા ગાતા મન
ભરાઈ આવ્યું.
કંઈ કેટલો લાંબો માર્ગ મારે એકલા ચાલવાનો છે.
માર્ગ પર કાંટા હશે,
રણ હશે, વિકટ પંથ.
ચાલો કવિવર કહે છે તો એકલા ચાલીયે.
ભારે હૈયે ડગલું મૂકયું.
ઊંઘરેટા કંઠે હાક મારી
કોઈ આવો છો?
કોઈ આવો છો?
કોઈ સાથે આવોછો?
કવિવરનીજેમ મને પણ ઉત્તર ન મળ્યો.
ચાલો ચાલવાનું જ છે તો ચાલી નાખીએ.
શરૂ થઈ જાય.
ઊંઘરેટી આંખો સાથે ચાલવાનું શરૂ કર્યુ.
નિરાશા, કડવાશ, બીજાઓની ટાઢાશનો મોટો કોથળો ખભે આપોઆપ ચઢી બેઠો.
આપ વડાઈ, “જુઓ ‘હું’કેટલું મહત્વનું કામ કરું છું.” એનો મોટો ભારોભાર વજનદાર ટોપલોય માથે આપોઆપ મૂકાઈ ગયો.
હું બેવડ વળી ગઈ, લાકડીને ટેકે ટેકે – બેળે - બેળે ચાલવા માંડી . બોજો ઊંચકી ન શકાતા માંડ થોડા ડગલા ચાલી અને માર્ગને કોરે ઓટલા પર બેસી પડી.
બોજોએ ‘સ્વ’ પ્રયત્ને બાજુએ મૂક્યા.
હાશ લાવ પાણી પીઉં એમ વિચારૂં ત્યાં પરબડી માંથીપાણી આવ્યું.
હાથ, મોં ધોઈ, મેં મોં પર છાલક મારી. ધૂળ, થાક ને બોજાથી ઢળેલી આંખો થંડા પાણીના સ્પર્ષથી ખૂલી ગઈ.
પાણી પીધું.
સમાધાન થયું પાછળ નજર કરી, બસ આટલાજ કદમ હું ચાલી?
કિનારે પડેલા પથ્થરા,કંકર, કંટકો, આજુબાજુ ખંતથી ઉગાડાએલી વૃક્ષ વલ્લરીઓ, આગળના પથનો વાંકોચૂંકો પણ કંઈક કેટલાઓના ચરણથી રજોટાએલો પથ નજરે પડ્યો.
પરબડી પણ દેખાઈ. તાજુ ભરાએલું પાણી, ગ્લાસ, પરબડીની આસપાસનો છાંયો ,
હું બેઠી હતી તે ઓટલો.
એની આજુબાજુ નો છાંયો .
આ કોથળાને ટોપલાના બોજા નીચે મેં ચાલવા માંડ્યું,
ત્યાર પહેલા મારા ગજવામાં મૂકાએલો ભાખરીનો ટૂંકડો,
ખાતાએ ખૂટયો નહીં. હવે હળવે હળવે યાદ આવ્યું.
કંઈક કેટલાય લોકોએ હાક મારેલી. ત્યારે હું એ સાંભળીને સાથે કેમ ગઈ નહોતી?
ઊંઘતી હતી હું.
કંઈક કેટલાય લોકોને મેં હાક મારી હતી. એ લોકો મારી સાથે કેમ ના આવ્યા તેની ખબર મને હમણાં પડી.(બત્તી હમણાં થઈ.)
આ પથને રજોટનાર.
મારા પૂરો ગામીઓ,
આ ઓટલો બનાવનારાઓ.
આ પથને વૃક્ષ વલ્લરીથી શોભાવનારાઓ,
આ પરબડીને બાંધનારા, પાણી ભરનારા એમની હાંક સૂણીને હોકારો આપી,
એમની સાથે હું ન ગઈ, એથી નારાજ થયા વગર કયારના આગળ ચાલ્યા ગયા હતા.
ભલા એકલા ચાલવાનું કેટલું મજા ભર્યું છે. ?
હું ઝટ દઈને ઊભી થઈ.
કોથળોને ટોપલો ત્યાંના ત્યાંજ પડયા રહ્યા.
ગજવામાં કદીન ખૂટતો રોટલો માત્ર રહ્યો.
હાલો જીવ – ભાગો.
મારા સાથીઓ ખૂબ આગળ નીકળી ગયા છે. મેં લગભગ દોટ મૂકી.
હળવા ફૂલ થઈને. આખે રસ્તે ઠેર ઠેર ફૂલોજ ફૂલો હતા.
સુગંધ જ સુગંધજ, છાંયોજ છાંયો.
ચાલતા ચાલતા જ્યાં છાંયો નથી ત્યાં હું છાંયો કરતી જાઉં છું.
જ્યાં કંટકો છે તેં ઊંચકતી જાઉં છું. કંકરોને રજોટાવતી જાઉં છું.
ચાલ આવે છે સાથે?
ના?
સુવું છે હજું?
ભલે થોડું વધુ સુઈ લે પણ પછી.
એકલા ચાલો.
એકલા ચાલો.
એકલા ચાલો રે.
એકલો જ આવજે
એકલો જ આવજે
એકલો જ આવજે
તારા માર્ગના કંટકો હટાવવાના છે.
તારા માર્ગમાં ફૂલો બીછાવવાના છે.
તું ઊંઘ માંથી ઉઠે.
હાક મારે ત્યાં સુધી રોકાઈ ન શકું હું.
મને હાક મારનારની સાથે મારે થઈ જવું છે.
મારે દોટ મૂકવી જ રહી.
અહીં મૂકેલા પાણીની છાલક મારી આંખો ઉઘાડી ચાલજે . જેથી પેલો કોથળો ને ટોપલો આપોઆપ તારા માથે ને ખભે ચઢી ન બેસે,
આવજે એકલો આવજે.
હાક મારતા મારતા આવજે. દોડતોક આવશે તો હું કંઈ બહુ આગળ વઈ ગઈ નથી.
સાથેજ થઈ જઈશું.
તું દોટ મૂકી શકે એટલા પૂરતું પણ મારે આગળ જવુંજ રહ્યું.
એકલો પણ આવજે જરૂર હં?

પૃથા

પૃથા

ઉનાળાની બપોરે સૂર્યના તાપથી અળસાઈને
હું
મારી શૈયામાં આળોટતી હતી.
મારા અંગે અંગમાં રેતીના મોજાથી
મારૂ આલસ્ય આળોટયા કરે છે.
અને કદાચ
કોઈ એકવાર અંહી સમુદ્ર હતો. એની સાક્ષી રૂપે
તારી આંગળીઓની ઓકળીઓ જેવા ઓઘરાળા
મારા તન પર ફરકયા કરે છે.
પણ
ત્યાં
તું અચાનક પ્રગટ થઈ. મેઘ મલ્હાર જેવા ઘેઘુર સૂરે ગૂંજી ઉઠે છે. અને દશે દિશાઓને અજવાળતી વીજ પતાકા કડડડડડડ
કરતી ચમકી ઊઠે છે. અને વળી
સમુદ્ર પાસેથી બાકાયદા ઊઘરાવેલા કરથી ભર્યા ભર્યા મેઘ
મારા પર ત્રાટકી પડે છે
. અને કહે, ‘અરે છોડ. આ રેતાળું રણ.’
અને મારે અંગે અ‍ંગ વારીના મંત્રથી ફૂટી નીકળેલ અસંખ્ય કુપળો, તૃણો – વૃક્ષો -વનરાજીઓ થી હું લહેરાઈ ઉઠું છું. ઉન્નત બનીને
અને
અસંખ્ય ફૂલોના સંકેતથી આંજી દઉં છું આકાશની દ્રષ્ટિમાં રંગોના અંજન.
મેઘધનુષી રૂપે એ નજરાઈ ન જાય એ માટે
આટલા કારણે તો ચૈતન્યના આ કલાસ માં તેજ પ્રગટ થતું હતું. થાય છે. અને થશે.
આતો માત્ર
એના અસ્તિત્વનો અહેસાસ. મારા અસ્તિત્વમાં ઝીલું છું.
તા.ક. રણમાં વનરાઈ ફેલાઈ શકે એ
આવતી કાલની હકીકત
આજે સ્વપ્ન બનીને મારી કુખે અવતરે છે.

શબ્દ અને કર્મની બોલી

બોલી

શબ્દો, કાન દ્વ્રારા દાખલ થઈ મગજ – મન સુધી પહોંચે છે.
માટે શબ્દ ઉપર ‘અર્થ’નો બોજો હોય છે.

કર્મ ,એ હાથ થી બોલાતી હદય ની બોલી છે.
માટેજ કર્મથી મનુષ્ય બીજાના અંતર સુધીપહોંચે છે.

એ વાત જુદી છે કે શબ્દ અને કર્મ નું ઐક્ય
મસ્તિષ્ક અને હદયને એક સાથે જ સ્પર્શે છે.

રીલે રેસ

બીના, ઘણીવાર ઇશ્વરનો સંદેશો લઇને આવે છે.
‘હું‘ સાભળ્યું ન સાભળ્યું કરીને, લખું ન લખું કરીને ,
નથી સાંભળતી-નથી લખતી.
સાંભળું છું તો બેધ્યાનપણે-
લખું છું તો અધકચરૂં ચીતરી મારું છું.
પછી જ્યારે ઉકેલવા બેસું છું-
તો ઉકેલાતું નથી.
ભૂલાઇ જાય છે.
‘હું’! પ્લીઝ ! . બીના જ્યારે પણ ચીઠ્ઠી લઇ આવે
ત્યારે ધ્યાનથી સાંભળજે.
કાળજીની લખી નાખજે-
સાચવીને છપાવી નાખજે.
જીંદગીની રીલે રેસમાં દંડો લઇને દોડવાની શરૂઆત કોણ જાણે કોણે કયાં કરી છે ?
ત્યાર પછી કંઇ કેટલાના હાથમાં દંડો હાથ ફેર થતો ,થતો તારા સુધી પહોચ્યો છે.
આગલી કે પાછલી raceની ફીકર તું ના કર.
બસ દંડો લઇને દોડવા માંડ.
વાચક ! પ્રિય ભાઇલા !
મારી દોડ બીનાથી તારા સુધીની છે.
આ વાંચી લો તારા માટે જે મેસેજ છે તે રાખીલે.
અને પછી સંદેશો લઇ માંડ દોડવા.
બીજા કોઇ સુધી આ સંદેશો પહોંચાડી દેજે એટલે તારી દોડ પૂરી.

આલિંગન

આલિંગન


મારા પિતાએ આપેલા સ્નેહના દ્રવ્યને મારામાં સમાવી શકતી નથી
માટે તમને આલિંગનમાં લઈ લઉં છું.
માટે મારા હાથ સદાય ફેલાએલાજ રહે છે. બ્રુટસ છરો લઈ પાછળથી આવીને
કે
જ્યુડાસ ચુંબન લઈ સામે ચાલી ને આવીને
પ્રેમ ન કરવાનાં ફાંફાં મારે.
તેનાથી મને શું ફેર પડે?

હા એ વાત જુદી છે કે
મારા સ્પર્શ થી અકારણ અકળાતાઓને
હું સ્વરથી કે શબ્દથી કે પછી વિચારોથી જ આલિંગન આપી દઉં છું .

જીંદગી ઈતની ખૂબ સુરત હૈ


આઈએ આપકી જરૂરત હૈ.

two friends

उजाले अपनी यादों के हमारे साथ रहने दो |
न जाने किस गली में ज़िंदगी की शाम हो जाए ||

સુધા [Miss sudhaben Udeshi--beenas frind]

ઢગલા

ઢગલા

અનાજનાં ગોડાઉન માં એક તરફ ઘઉંના ઢગ ભર્યા હતા.
અને બીજી તરફ વાળીઝૂડીને રાખેલો કાંકરા ને કચરાનો ઢગલો હતો. બોઘડે ઘઉંનો ઢગ લીધો. એકાદ કાંકરો આવ્યો તે કાઢીનેં ફેંકી દીધો.
* ઓઘડ કાંકરાનો ઢગ લઈને બેઠો. કાંકરાનાં ઢગમાંથી ઘઉંના દાણા શોધતા નાકે દમ આવી ગયો. *
શું સ્મૃતિનાં કોઠારમાં સુખની સ્મૃતિ અને દુખની સ્મૃતિ
એક જ કોઠારમાં સાચવી રાખો છો?

અને તમે કયા ઢગલાનું ધ્યાન રાખો છો?

મારી ચૂપ્પી

મારી ચૂપ્પી

તમને કંઈ કહેતા પહેલા
મારે એનું સાંભળવાનું હતું. એનું કંઈ સાંભળતા પહેલા-
મારે ચૂપ થવાનું હતું.

ચૂપ થતાં પહેલાં મારે એને સમજવાનો હતો. અને એને એક વાર સમજતા સમજતા કંઈ કેટલો સમય વીતી ગયો.
એક વાર એને સમજી લીધા પછી એના કહેવા પ્રમાણે જીવતા આયુષ્ય ઓછું પડ્યું
અને આમ પણ જીવ્યા વગર જ કહેવું હોત તો ધર્મશાસ્ત્રો ક્યાં નથી.
પણ હવે જીંદગી જીવતા જીવતા એ સમજાતોં ગયો. એ સમજાતો ગયો તેમ તેમ “હું” ચૂપ થતી ગઈ.
“હું” ચૂપ થતી ગઈ તેમ તેમ એનો અવાજ સ્પષ્ટ સંભળાતો ગયો.
એનો અવાજ સંભળાતો ગયો તેમ તેમ
એના આદેશ મૂજબ જીવવાનું શીખવા લાગી.
જેમ જેમ એના આદેશ મૂજબ જીવવા લાગી.
તેમ તેમ જીવન સુંદર થતું ગયું.
માટે આજે તમને કંઈક કહેવું છે.
એજ જે અનેક વાર કહેવાઈ ચૂક્યું છે. કે એ તમને ખૂબ પ્રેમ કરે છે. અને એ ઈચ્છે છે કે તમે એક સુંદર જીંદગી જીવો. એના નિયમો તમારી ભલાઈ માટે જ છે.
તો એનું જ કહ્યું માનો
He is great

April 10

નિઃશુલ્ક સેવા અને સ્ત્રીની સમસ્યા

નિઃશુલ્ક સેવા અને સ્ત્રીની સમસ્યા

કોઈ એક વાર મન કડવું કડવું થઈ ગયું. શરીર માં જાણે પ્રાણ જ રહ્યા નહોતા.તાકાત નહોતી રહી. પાસે જ પડેલું પાણીનું ગ્લાસ પણ કોઈ ઉંચકીને આપે તો પીવાય અને સામે જ પડેલું અન્ન કોઈ ખવડાવે તોય ખાઈ લેવાની સુધ બચી નહોતી. કોઈ ગમતા ભોજનની ઈચ્છા થાય તો કોણ બનાવી આપે? એવું કોણ છે જેને મનની વાત કહી શકાય કે મને આ બનાવી આપો ? કોને કહી શકાય કે ખાવું ભાવતું નથી.અને ભાવતું કોઈ બનાવી આપતું નથી? નાની મોટી જરુરીઆતો પૈસા આપતા કોણ બજારમાંથી લાવી આપે?

મન ચકરાવે ચઢી ગયું કોઈ કેટલાય ગ્લાસ પાણી લોકોને પાયા હશે.કઈં કેટલાય ટંક લોકોને રાંધીને ખવડાવ્યું હશે?.કઈં કેટલાય ગ્લાસ લીંબુ પાણી - નાસ્તા આપ્યા હશે. કોઈ કેટલીય વાર બીજાને ઘરે જઈ બીજાને નાસ્તા પાણી આપવામાં મદદરુપ થઈ હોઈશ ? કેટલી વાર નાના મોટા કામો માટે દોડી હોઈશ. હિસાબ કોણે રાખ્યા છે? એકાદ દિવસ પણ ઘરે પાછા ફરતા લબાચા વગર પાછી ફરી નથી.એમા કોનો કેટલો સામાન હતો એની જાણ ક્યાં હતી ? બસ કામ છે એટલે કરી નાખવાનું. નિઃશુલ્ક સેવા.કઈ કેટલીય સ્ત્રીની સમસ્યા!


કઈં કેટલીવાર કેટલું દોડીદોડીને કેટલા કામો કર્યા છે એના ક્યાં રેકોર્ડ રાખ્યા છે? પણ આજે કોણ યાદ કરતું હશે ? આજે કોને મારી પડી છે ? આજે મારું કોણ??આજે કોણ કોને પુછે છે? આજે આ બધી વાત કહું તો કોને કહું ? બધા કૃતઘ્ન છે----.આખી દુનીયા કૃતઘ્ન છે.કોઈએ કરેલા કામોનો કોઈ હિસાબ કોઈ રાખતું જ નથી.બસ નિશુઃલ્ક કામ કર્યે જાવ, કર્યે જાવ ,----કર્યે જાવ.---- કોઈને તમારી સેવાની કદર જ ક્યાં છે ? તમને જરુર હોય ત્યારે કોણ તમારી સહાયે આવે છે ?

આમ વિચારીને કડવાશ ને મોમાં ને મનમાં ચગળાવવાની શરુઆત કરતી હતી ત્યાં અચાનક કોઈએ મારા કાન પકડ્યા.







”કોણ તું ? ”
”હું સત્ય.”
“તેં કેમ મારા કાન પકડ્યા?”
“હજી તો કાન માત્ર પકડ્યા જ છે . આમળ્યા તો નથી ને ?”
”તે એવું તો મેં શું કર્યું છે ? કે તારે મારા કાન આમળવા પડે ?”
”તું મારું સાંભળે નહીં તો મારે કાન ન આમળવા પડે. ?”
”કેમ શું નહી સાંભળ્યું ? મારે વળી શું સાંભળવાનું છે?”
”સત્ય ”
”સત્ય ?”
”કયું સત્ય?”
”કેમ વળી તું હમણા તો કહેતી હતીને કે બધા કૃતઘ્ન છે.તે યાદીમાં તારું નામ ટોચ પર છે. એટલે તો કહું છું .પણ તું ક્યાં સાંભળે છે ?”
”કોણ હું કૃતઘ્ન ?”
-”હા તું કૃતઘ્ન. બોલ તું ગર્ભમાં હતી, તારું નામો નિશાન ન હોતું ત્યારે કોણે તારા રક્ત , માંસ , હાડ, તારું સમગ્ર શરીર ઘડનાર ને તેં કેટલું શુઃલ્ક આપ્યું ?”
-”જ્યારે તારું મોઢુ પણ નહોતું ત્યારે માતાનાં સ્તનમાં દુધ વહાવનાર નો હિસાબ તેં રાખ્યો
છે?”
-”તું તારા પગ પર ઉભી થતા શીખી અને તને તારા મળમુત્રનું ધ્યાન રાખતા પણ નહોતુ આવડતું ત્યારે તને લાયક કોણે બનાવી. ?” ” તું સ્વમાન ભેર તારા પગ પર ઉભી રહી શકે એ માટે ત્યાર પહેલા કેટ કેટલા લોકોએ તારા માટે શું શું કર્યું એનો હિસાબ તારી પાસે છે ખરો ?” ”તે આજ સુધી શું,કોને,અને કેટલું મુલ્ય ચુકવ્યું ?”
”જે શાળામાં તું ભણી એ તેં ઊભી કરી હતી શું ?”
”શાળાએ જવા માટે જે રસ્તા પરથી તું જતી હતી તેના પર ડામર તેં રેડ્યો હતો કે ?”
”જન્મથી આજ સુધી શ્વસેલા પ્રાણવાયુ નું મુલ્ય કેટલું થાય ખબર પણ છે ?”એ મુલ્ય તેં ક્યાં ને કેટલું ભર્યુ ?”
”અને તારા અંગે અંગમાં રક્ત થઈ ગએલા જળને તું ક્યાંથી ખરીદી લાવી ?”
”આજ સુધી જે ખાધું પીધું એને ચુકવવા માટે શુઃલ્કનો હિસાબ માંડ્યો છે ખરો ?”
”નહીં ને ?” ”તો બોલ કૃતઘ્ન કોણ છે ?”
મેં ક હ્યું, ”સત્ય, ભઈલા ! હિસાબ માંડી વાળ ને ! ”

સત્ય મીઠું મીઠું હસવા લાગ્યું
હું પણ ચુપચાપ મીઠું મીઠું હસવા લાગી.
અને મન પણ મીઠું મીઠું મલકાવા લાગ્યું.
મેં ક હ્યું , ”ચાલો હિસાબ ભુલી ને કામે વળગીએ. ”
ને હું ચુપચાપ મીઠું મીઠું મલકાતા નિઃશુલ્ક કામે વળગી